Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for Novembro 2008

 

figura2

(Ilustración do libro “La poesía nos une” de Aldea Poética)

 

Rafa tocou  as nosas vidas durante un tempo fugaz, verteu sobre nós a choiva intensa dos seus versos; prestounos a súa ilusión  de poeta;  contaxiounos a  paixón pola palabra; amosounos , acochada en metáforas, a angustia da busca, a soidade metafísica do home, pero quizais non soubemos ver tralo brillo dos seus ollos  “sus carnes abiertas como un libro vivido a mordiscos”   ( Poema Interruptus)
Agora que os seus pasos se perderon no alén, ao noso carón sentimos, fortes,  as súas pegadas… Xunto a elas, compañeiro, deixo para ti  un  poema.  Xa sabes ,  como di sempre Ánxeles,  bicos entre versos.

             A soas…

Camiñamos somnámbulos
por vereas marcadas.
Xorden no vento ecos,
fonemas, silencios, luces,
miradas novas, ilusións
prestadas…
Ás veces a man dun amigo
seca as nosas bágoas.

Camiñamos como estraños
e perdidos vagabundos…
Ás veces alguén
escoita as nosas palabras,
acolle o noso xesto,
fíxase na nosa cara…

Pero cando a morte asoma
a deshora, extraviada,
rompendo os versos
e aniquilando  o sangue,
ninguén está preto
para recoller a nosa valixa
de insomnios esquecidos,
para recompilar as cicatrices
suturadas co gume enferruxado
de palabras mutiladas.

 

 

 

Read Full Post »

Che, que mal

En memoria de Rafael Alonso Sanchez, compañeiro de poemas de varios membros deste grupo, vai esta canción de Aute.
O corazón deste adicto á poesía estoupou hai unhas semanas en Vilaboa. Xa o botamos en falta.

Read Full Post »

Meu amor florido

A outra mañá sembrei amor na miña horta
reguei e abonei a terra para que crecera forte
e hoxe vexo que brota e xa saen folliñas verdes
seguirei coidándoa día a día esperando que floreza.

¡Hai mai se ti viras, que brotes fortes xa ten!
retirei as malas herbas para que nada a moleste,
puxen unhas estacas para defendelo do mal vento,
crece con vigor e gañas, con prestancia, iso parece.

¡Hai mai se ti souberas, que flores vota meu amor!
¡qué bonitiñas! ¡qué arrecendo! nunca viches flor máis linda,
na horta respiras esa fragrancia e saes abraiada,
¡Hai mai se ti puideras ver, o ben que me fai ese amor!

Read Full Post »

Dóame esa voz

Con só unha palabra túa,
o meu ánimo sublímase,
bórranseme os recordos,
non sei nin por onde ando.

Con esa palabra túa,
dáslle as a miña anima,
cruzo mares e desertos,
e todo o farei voando.

Se teño esa palabra túa,
o corazón pedirá calma,
para non agachar sentimentos,
e poder seguir amando.

Read Full Post »

O ar…

O ar de paxaros,
morno e nidio,
trae lembranzas esquecidas,
e un recendo a niño vello,
a ovos sen pitos,
caducados.
O ar de plumaxes variados,
enrarecese por momentos,
e ate fede,
a orgasmos levedados,
a carne e sangue podre,
a mexos sen esquinas, resecados.
O ar quentase máis agora,
cando o disco vermello proxectado,
abrásanos coa súa chuvia caladora,
facéndonos suar por riba do pasado.
O ar que penetra nos sentidos,
resécanos as entrañas e as venas,
deixando os nosos mundos consentidos,
entrando no que non vimos apenas.

Read Full Post »