Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for Xuño 2008

Cita

   
Cando un marcha de viaxe é bo deixar concertada unha cita, para non perder as referencias , para non extraviarse no espacio ou no tempo… Pasar uns días esquecido de todo. Desconectar. Mergullarse noutros mundos descoñecidos, para logo volver ás citas coa xente de sempre, na que te recoñeces, coa que te identificas. Con aqueles que fan que non te sintas  “encadeado ao pé de nunca”, como di  José Ángel Valente  nestes versos que acabo de reler.
Aquí volos deixo:

                                                  Cita
                              

                               LLevo
                               tal cantidad de vidas narradas
                               debajo de mi falsa cabellera,
                               tal cantidad de fechas incumplidas.

                                         No me digas jamás ni siempre.
                                                                                         Búscame.

                                         Pues cómo de otro modo
                                         iba a saber si estoy o si no he vuelto
                                         o cómo si he llegado o cómo cuándo
                                         si el que ha llegado soy o el que me espera.

                                         No encadenes a nadie al pie de nunca.
                                         ………………………………………………………
                      
                                                                          José Angel Valente

 

Read Full Post »

Camiño de Estambul

Para Conchi que nuns días viaxará a Estambul.

Su Karsiki dagda bir fener yanar interpretada por Selim Sesler & Orchester é unha das cancións da banda sonora de Contra la pared, unha fermosa película do director turco-alemán Fatih Akin.

Boa viaxe amiga!

Read Full Post »

Acabo de ler “Made in Galiza” de Séchu Sende. Un libro na procura das palabras e da liberdade; ateigado de tenrura, rebeldía e humor; no que a crítica, intelixente, certeira e chea de ironía, que ás veces mesmo semella candorosa, non fire pero faite reflexionar con seriedade no gume dun sorriso.
Non podo resistir a tentación de transcribir aquí o comezo dun capítulo que leva o mesmo encabezamento que esta entrada

“Welcome to the best method to learn Galiciam
Bienvenu à la meilleure mèthode por appendre le galicien!

El primer paso que debería dar la persona que pretenda empezar a hablar gallego es sacarse una fotografía tamaño carné para tener un recuerdo de cómo era antes de saber hablar gallego.
El segundo paso requiere un esfuerzo algo mayor: enfrentarse a leer sin miedo en la lengua objeto del aprendizaje. ¡Suerte!
E xa estamos no terceiro paso, que ten que ver co método Bulinsky de interpretación teatral, que consiste en asumir o papel dun personaxe que está aprendendo unha lingua con todas as consecuencias dramáticas que iso supón.”

Logo segue a falar sobra a utilidade de disfrazarse, no caso de persoas tímidas, para pasar desapercibidos diante dos coñecidos, que cos seus comentarios poden provocar o fracaso da aprendizaxe. (Volvo transcribir as palabras do autor)

“— ¿Y luego ahora hablas gallego? pues te veo rara ( cun ton burlón)
— Uy que gracioso estás…(cínico)
— ¿Y que dicen tus padres de todo esto? (incrédulo)
— ¿Y cómo te dio por ahí? (asustada)
— Ostia, colega, ¿y tú de que vas? (molesto)
— Aún si lo hablaras bien… (indignada)
— Nótase que no o mamaches (purista)”

Creo que o libro non ten desperdicio. É sinxelo, divertido, cheo de vida. Unha hábil mestura de anacos de realidade sen artificio, historias cheas de imaxinación e pequenos relatos que se asemellan aos soños.

Read Full Post »

O mes pasado estando polo concello de Teo déronme un exemplar da reedición do discurso que Xosé Mª Alvarez Blazquez fixo en Pontevedra en maio do ano 34: Berro en lembranza dos herois de Carral. Aquí deixo un anaco do final deste discurso.

Irmáns:
Eu vos invito pra a loita. De hoxe en diante prométovos deixar no oco de un albre o meu bagaxe inútei de poeta e ire con vosco a onde vos queirades. E non hemos loitar coma o coello que fuxe da raposa, non; eu sei ben que se o coello fincara os dentes nos fuciños do seu nemigo, tiña xá moito camiño andado pra gañar. Nos temos de dal-o peito, e se en derradeiro termo a raposa nos pilla, morramos co-a ideia de que cando nos xanta é car (sic) hemos tere bo celme.

Deitemos a pedra da nosa indiñazón na mansedume eistúpida dos illós e acendamos fachas nos osos dos bos de Carral. Eu sei de certo que os seus espritos andarán con nosco, latexarán a nosa veira e daránnos o bafo lene e balsamado do seu inmorredoiro amor a Galiza.

Eu ben sei que o esprito dos mártires de Carral está con nosco. Por iso non vos prego o minuto de silenzo que pol-os mortos se prega. Eu prégovos coma aos vivos, pois iles vivos están en vos, que vos poñades en pé.

Read Full Post »