Homenaxe a Ramiro Fonte

(Parte dunha ilustración do poemario “Mínima Moralidade”)
 
Cando souben do pasamento de Ramiro Fonte, o primeiro que se me ocorreu foi reler algúns dos seus escritos. Non sei moi ben por que o fixen, quizais porque os seus libros seguen aí no meu andel  dando fe da súa existencia,  contradicindo á morte.
Precisamente de algo así  nos fala el mesmo nun poema que titula “Alguén [...]

Read Full Post »

Neste momento existo simplemente

Neste momento existo simplemente.
Simplemente respiro, ollo a árbore.
Sobrenado na calma do crepúsculo,
pronuncio este silencio, oio o profundo
corazón que non late por un intre.
Non hai unha aventura que me agarde.
Non hai can que me ladre dende un soño.
Unha man sobre a outra. O corpo como lonxe…
Habítame unha inmóbil aspiración a nada,
unha absorción de agosto.
Florezo no abandono.
Case [...]

Read Full Post »

Anoxado romanticismo?

Paseamos noso amor,
collidiños da man,
en cada recanto daquel parque,
en todos eles amámonos.
Arrolados polos trinos,
cobizados baixo unha arbore,
testemuña de nosos encontros,
marcado por nosas mans.
Na praia nosos corpos,
de areas se enzoufaron,
e para que alí repousaran,
na mar nolas lavamos.
Así esperamos a lúa,
que na auga reflectida,
parecía que dixera,
que volveramos a mollarnos.
E xuntamos nosos corpos,
comezando a bicarnos,
comendo a sal doutro,
nosos [...]

Read Full Post »

…nada

Remato de prostituír o meu poema,
quen o queira que o pague,
tamén vendín a miña ánima,
xa non me serve está moi negra,
o corazón vendinllo…
a un chatarreiro que o precisaba,
e o resto coma non interesaba,
queimeino no forno da casa,
para que non contaminara,
non deixo herdanza para non meter
a ninguén en gastos nin molestias.
Así pois non estou, nin serei [...]

Read Full Post »