Onde van as verbas ocas?
onde os resentimentos de antano?
onde aquelo qué me dicías?
onde están os desenganos?
Hoxe disfrutas dese amor que te desborda,
ese amor que te enche e supera,
que é quizá un amor de primavera,
que disípache a lágrima e a dicha engorda.
Mañá será outro día, outra dúbida esquecida,
e dirás se valía o amor que denantes dábaseche,
mañá, ao espertar deste sono,
verás que ese tempo fíxose pequeno.
Volverás a ser escorregadiza,
a sombra escura, a fácil lágrima,
e a cumprir a túa penitencia,
imposta sen que mediara sentencia,
porque crees que es ti e que non tes cura.
Efectivamente, Eusebio, cada día que pasa o tempo faise máis pequeno, por iso deberiamos vivir con intensidade cada día, para que cando se faiga pasado non sexa un oco perdido para sempre no baldeiro….
Un poema cheo de sentimento
Xa, o que pasa é que sempre pensas que é dabondo e logo, daste conta que “alá vai outro día perdido” pero ben, alomenos poñámoslle sentimento.
Graciñas por comentar.