Eume

Ti tamén es o Eume, ¡faltaría máis!
despois de deixar alí retalos da túa vida,
enseando a xente, dentro e fora da escola.

Mariñeira de mares ríos e montañas,
sensible as cores da natureza,
que vertes os teus cariños,
da mesma maneira con humans, animais e plantas,
para todos sóbrache, a pesares da enfermidade
que mínache o espírito.

Dille a Inés que se poña guapa,
que molle as plumas para que teñan brillo,
ao canciño que durme ao carón da cociña,
que se poña ledo,
a neta cando a durmas no berce,
e a familia que escoite estas verbas,
que sen moito xeito dedicouche un lerdo.
Dedicado a Gema.