Éramos elementos emergentes
en el entorno elegido
escarabajo ermitaño escapando en el estío
éramos ébano egregio efímero empleo
engalanado enmohecido
enseñante escoltado en envidia enfurecido
éramos ebrios enlodados, encallados
en estertor ennegrecido
escarbando en encontrar endosado extendido
éramos engaño engrasado este enojo enjugado
en enredo entretenido
entendiendo el ensamblar en enmarcar escondido
éramos ensayo enlutado enseñante enlazado
en el enigma expandido
entrando en entrecejo el esbozo envilecido
éramos esposo espantado esclavizado
estafado exigido
extraviando el escollo escarmentando escabullido
Gústame o teu poema, aída que me parece triste. Amosa un sentemento de dor e desencanto. Creo que fai realidade unha das definicións de poesía que onte deixei neste mesmo blog: ” A poesía e unha viaxe na precura das nosas emocións e das cuasa que xustifican a realidade.”
Unha aperta
Graciñas Conchi, tes razón, así é mais non pode ser de outro xeito. Un biquiño.
Acabo de leer o teu poema. Atopei sensacións…un bico grande!!
Gracias Mayka, animate e fai un, outro bico.
Encántame o poema de Eusebio Freire:”Finou o Poeta”.
Canta sensibilidade reflexa en cada verso,en cada palabra escrita!!!A súa tristura pola perda,tan entrañable dun gran poeta………a transcribe con fondura e musicalidade.