Amosábase unha vez, unha bolboreta,
livián, de fermosísimos cores,
mirábaa pasmado un cativo,
que ao ver que pousaba,
a colle entre os dedos.
Cae o fino po das as do insecto,
amedrentado pola fraxilidade
soltaa o neno,
e vai ao chan desfeita e sen brelo.
Tenta de voar, pero non pode,
dando tombos vai baténdose na terra
e o rapaz dille entre xemidos,
“Vete xa, fuxe, que te vai coller un bicho”
Sen darse conta de que o bicho xa a collera.
Non me gusta, nada de feito. Sintoo
pois a min gústame moito.
Una poesía emotiva, de palabras simples contando un momento simple,y al mismo tiempo cargada de sentimientos. Podría demoler un edificio de poesías arrogantes y pomposas de las que se editan a diario.
Non hai ningún problema por que non che gustase Loli, non te amoles por elo. O importante é que a liches, e iso é positivo, xa che gustará outra
Grazas Pereyra, esas verbas reconfórtanme. Cando poida porei outra para todos os públicos.
Pues a mi también me gusta; me parece que recoge a la perfección Eso que está todos los días ahí y que sólo de vez en cuando, unos cuantos afortunados saben pararse a contemprarlo y sobre todo, a transmitir esa sensación a los demás… Me gusta, si.
Graciñas Bibi, celebro que che guste é unha ledicia. Un bico.